PINJAR

Hint sinemasi diyince bugune kadar aklima hep onlarca kisinin film boyunca dansettigi, belirli bi konunun olmadigi sadece birbirini seven iki 'salak' gencn agacin etrafinda birbirinden saklanarak sarki soyledikleri sacma sapan filmler gelirdi. Taaa ki hanimin israriyla bu filmi izleyene kadar. aslinda filmin ilk yarim saati ( filmin 3 saatten uzun oldugunu dusunursek kisa bir sure olarak dusunulebilir) aynen dusundugum gibi gecti. Tam ki esnemeye uykuya dalmaya baslamistim ki film giris bolumunden gelisme bolumune gecmeye basladi ve bir anda kendimi nefis bir hikayenin icinde buldum. Film evlenmek uzere olan bir ciftin hikayesinden bir anda 1946 yilinda Hintliler ve Muslumanlarin Hindistanda'ki ic savasi ve nihayetinde yasanan buyuk acilar sonucu Pakistan'in kurulusunu konu aldi. Senaryonun haricinde gorsel olarak da filmin bize bir senlik sundugunu belirtmeliyim. O onlarca kisinin dansettigi sahneleri izlerken aklima " Hero" geldi. Iki farkli sinema kulturunun ve birbirinden tamamen farkli iki konseptin birinin dovus sanatlariyla digerinin de Hint danslariyla bana ayni hissi yasattigini cok net olarak soyleyebilirim. Bir anda bu sahneleri izlerken filmden kopup kendinizi renklerin dansina kaptiriyorsunuz ki zaten film de hint sinemasinin en prestijli odullerinden birisi olan Filmfare Best Art Direction odulunu kazanmis. Filmin basrol oyuncusu da 3 saat boyunca cile ceken karakter " Puro " yu canlandiran Urmila Matondkar. Kendisinin filmin cekildigi 2003 yilinda 40 yasinda oldugunu ogrenince film kadar o da sasirtti beni, Google'dan siz de sasirabilirsiniz :)
Yani ozet olarak Youtube'de izlediginiz salak hint filmi sahnelerinden onyargilarinizi arindirabilirseniz bu filmi izlemeniz. 3 saatin sonunda ben pismanlik hissetmedim